دو روزی که گذشت در پست ستاد اطلاع رسانی و پیشگیری از حوادث کوههای شمال تهران بودم. 5شنبه پایگاه داودی و جمعه در جان پناه امیری*. حضور در این پست هارو خیلی دوست دارم. شاید، به خاطر ادای یک دین قدیمی! زمستونا، تو برف و باد، سرما می ره تو مغر استخونت، تحرک کمه و باید حواست به عبور کوهنوردا و تجهیزاتشون باشه تا لااقل از این بابت دچار حادثه و مشکل نشوند.
دیروز (جمعه 18 فروردین) هوا فوق العاده زیبا و تردد خیلی زیاد بود. بیشتر کسانی که با تجهیزات نامناسب می رفتند بالا، به امید بازگشت از قله با تله کابین بودند. به وفور افرادی را دیدم که با کفش کتانی پارچه ای، پوشاک واقعا نامناسب(بارش برف پراکنده داشتیم)، بدون کوله پشتی و با کیف کمری امده بودند. به چند نفر، پیشنهاد بازگشت به پایین دادیم، اما پاسخ مشترکی دادند: "این مسیر، برگشتش خیلی وحشتناکه، می ریم که (ایشااله) به تله کابین برسیم" .....البته خیلی وقتا، این ایشاله جواب نمی ده!
اما از همه جالب تر تیمی بود که یکی نفرشون، واقعا با لباس شهری امده بود. کفش مردانه چرمی، شلوار پارچه ای، بدون لباس گرم اضافی. تگرگ به همراه باد می بارید. وقتی دیدند ما بازوبند دستمون هست و با کوهنوردا مشغول صحبت در مورد پوشاک و تجهیزات اولیه کوهنوردی هستیم، یک نفر بهش گفت: یک چیزی بهشون بده، بذاره ما رد بشیم!
از تعجب، شاخ درآوردیم!
کمی گپ زدیم. پرسیدم: شغلتون چیه؟ گفت: آزاد.
خندید : خانوم ما هر روز مجبوریم به جاهای مهم و گردن کلفت، یک چیزی بدیم کارمونو راه بیندازند، اینجا که دیگه...
البته شوخی کردم، ناراحت نشین.
پ.ن: البته ایشون از کره مریخ نیامده بود توچال، از همین جامعه خودمون امده و حتما از روش پیشنهادیش، جواب گرفته بود. پس خیلی هم "جا خوردن" نداشت!
*جان پناه امیری، به همت خانواده زنده یاد علی امیری ساخته شده که دقیقا در همان محل، در آذر ماه ۱۳۷۳، مرحوم امیری جان خود را از دست داد. در شرایط جوی بد زمستانی، وجود این جان پناه برای کوهنوردان، بسیار مفید است.
روحش شاد
